Grupa 17 :: [Kościan - Śmigiel] » [Jasna Góra] :: Poznańska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę

Medytacje

Rozważanie na niedzielę 2 kwietnia 2006

J12,20-33

„Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity...” – są to słowa Jezusa stojącego u progu wydarzeń, które później w sposób bezpośredni doprowadzą do Jego haniebnej śmierci na drzewie krzyża. Warto zauważyć, że gdy je wypowiadał miał świadomość, że moment ten zbliża się do Niego wielkimi krokami. Dlatego też powyższe sformułowanie należy potraktować jako swoistą lekcję, która była przygotowaniem ludzi podążających za swym Mistrzem do tego wszystkiego, co wkrótce miało się wydarzyć. W tym miejscu rodzi się standardowe pytanie: jakie przesłanie mają te słowa dzisiaj – po upływie dwóch tysięcy lat? Co przez nie chce powiedzieć do mnie Pan Bóg? Odpowiedź wydaje się być bardzo prosta, jednak wymaga ona od nas bardzo głębokiej wiary. Otóż Pan Jezus podobnie jak kiedyś, tak samo i dzisiaj mówi do nas, że życie bez ofiary nie jest nic warte. Przypomina nam, że ziarno wrzucone w ziemię wprawdzie umiera, ale tylko pozornie, bo w rzeczywistości ta śmierć jest początkiem nowego życia – z jednego bowiem ziarna wyrasta wspaniały kłos, który posiada w sobie mnóstwo ziaren – a zatem ono owocuje i to owocuje w sposób zwielokrotniony. To porównanie przede wszystkim miało odnosić się do Pana Jezusa. Wiemy jednak, że tak nie jest, bowiem odnosi się ono również i do nas. Pan Jezus pokazuje nam, że śmierć (która prędzej czy później spotka każdego z nas) nie jest żadną tragedią. Należy na nią spojrzeć jako na zasiew nowego i lepszego życia. Chrystus przez porównanie siebie do wrzuconego w ziemię ziarna pszenicy dostarczył wątpiącym i zalęknionym o Niego Apostołom niezbitego dowodu, że zwycięstwo można odnieść nawet poprzez śmierć, która pozornie wydaje się być końcem i wielką przegraną. Parafrazą słów Pana Jezusa jest zdanie wypowiedziane niegdyś przez Ojca Świętego Jana Pawła II: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali...” Ta zachęta jest bardzo trudna i wymagająca dla współczesnego człowieka, dla którego często najważniejsze jest wygodne, miłe i przyjemne życie. Pamiętajmy jednak, że „kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne...” Dlatego też chciejmy spalać się dla bliźniego w naszej zwykłej i szarej codzienności, bo właśnie w taki sposób dajemy prawdziwe świadectwo naszej przynależności do Chrystusa...

kleryk Łukasz

<< Powrót